کشتزاران چه کند یورش رگبار و تگرگ

وای ازین تیغ درو بر تن هر ساقه و برگ

باغبان لرزد و جان سوزد و دل ریش کند

سایه تا باز کشد از چمنش خیمۀ مرگ

تو آسمون ستاره نیست

خورشید پاره پاره نیست

عشق تو تیغی دو لب بود در دستان من

کام تو جام بی لب بود آه از کام من

پنجره را باز می کنم:

کوچه خلوت و خاموش

غریق اشک شد

اینک در نگاه تو آویخته

آه

هنوز بهار است

ای باغبان کال پرست

اي دست مهربان.

پنجه هاي يخ رده ام زير بار تنم فرو مي شكند.

ریشه هایم کو؟

دستم به قلب خاک نمی رسد.

با نقش تبری بر سینه

شاخه های ملتمسم را به آسمان کشیده ام

به بوی سبز سینهء خستهء برادر.

ای همه درختان ابن باغ تنهایی!

مرا دراین دعا یاری می کنید؟

در این باغ درخت هایی هست که با زمزمهء نسیم خدا آشناست.

باشد که خدا دعای یکی را پاسخ گوید

«برادر دشت سینه ش لاله زاره»

یک دشت پرغبار

کوره راه های پیچیده در هزار دره

ستیغ مه گرفته

پرغرور - بی عبور

. . . تامن